Roofs 1999-08-03 Levensgevaarlijk

De resultaten van het project 'Veilig Dak '98' van de arbeidsinspectie zijn vastgelegd in een eindevaluatie waarvan de uitkomsten zelfs de TV hebben gehaald. Het werken op het dak is levensgevaarlijk is de conclusie van de inspecteurs. De staatssecretaris van Sociale zaken, Hoogervorst, is ingelicht met een stapel foto's waarop allemaal gevaarlijke situaties zijn vastgelegd. De staatssecretaris spreekt van "een beetje Macho cultuur" en "een kwestie van mentaliteit". De algemeen directeur van de Arbeidsinspectie noemt de resultaten van het project "Dramatisch".

Vijftig ongevallen zijn geregistreerd waarvan zes met dodelijke afloop. Dagelijks een ongeluk en om de twee weken een met dodelijke afloop is het gemiddelde. Voor het project zijn bijna vijfhonderd bouwplaatsen bezocht waarbij in 300 gevallen levensgevaarlijke situaties zijn geconstateerd. Dat is goed fout, dat is meer dan goed fout, het is ontoelaatbaar. De fout zit echter niet alleen bij de dakdekker tussen de oren maar bij alle bouwpartners. De Arbeidsinspectie heeft, als ware het Greenpeace, gemeten aan het einde van de pijplijn en de resultaten van de meting eenzijdig weergegeven. Ieder ongeval is er een teveel, laat daar geen misverstand over bestaan.
Om echter uitsluitend te spreken van dakdekkers en de dakenbranche gaat te ver. Bij minder dan de helft van het aantal inspecties werden daadwerkelijk dakdekkers aangetroffen op het werk. Driekwart daarvan was aangesloten bij een brancheorganisatie, dat is dus éénderde van het aantal aangetroffen personen. In alle ander gevallen betrof het werknemers van aannemers, installateurs, staalbouwers etc. Ook ZZP'ers zijn aangetroffen.
De inspecteurs vermoeden dat het uitbesteden van werkzaamheden door dakdekkers een groeiende markt is waarin vooral de ZZP'er een snelle opmars maakt, mede gestimuleerd door de grotere dakdekkersbedrijven. Let wel, een vermoeden maar schijnbaar genoeg om dakdekkers aan de paal te nagelen.
Een redacteur van de Cobouw schreef een meer dan bijtend commentaar over dakdekkers die aangezet worden voor zichzelf te werken om aldus onveilig en flexibel ingezet te worden door het dakdekkersbedrijf waar ze voorheen in loondienst werkten. Als werden zij geronseld door een kruisje te tekenen, een kruisje dat staat voor mogelijk een dodelijke afloop. Aan het dak wordt door veel meer partijen gebouwd en op het dak wordt door nog meer partijen gewerkt dan uitsluitend dakdekkers.
Naar mijn mening een bewijs dat de veiligheid op daken niet uitsluitend een zaak van de dakdekker is maar wel een waar de dakdekker zelf het meeste baat bij heeft. Een van de conclusies van de eindevaluatie is dat ook de opdrachtgever, de hoofdaannemer en de uitvoerde werknemers aansprakelijk moeten worden gesteld.
De arbeidsinspectie is vooralsnog niet bereid mee te denken over voor dakdekkers werkbare oplossingen. Zij houden vast aan de veiligheidsbeginsels. Eerst kijken of de oorzaak van het gevaar weggenomen kan worden. Is dat niet het geval dan moet het gevaar worden ingeperkt en is dat niet mogelijk dan pas mogen persoonlijke beschermingsmiddelen worden toegestaan.
De dakdekkers tenslotte is ook het nodige te verwijten. Veiligheid wordt niet of onvoldoende gedragen. Wanneer er alleen maar gemotiveerd zou zijn welke veiligheidsvoorzieningen zouden zijn getroffen op projecten dan zou al veel zijn gewonnen. Veiligheid is immers nog altijd het bewust omgaan met verantwoorde risico's. Wanneer een dakdekker geen antwoord kan geven op vragen aangaande veiligheid dan kan moeilijk beweerd worden dat hij zich bewust is van risico's, alle standaard VG-plannen en VCA certificaten ten spijt. Het geeft dakdekkers ook geen pas in een slachtofferrol te acteren. In Duitsland weigeren schoorsteenvegers werk wanneer er geen veiligheidsvoorzieningen zijn getroffen op het dak. Ook ramenlappers in Nederland weigeren steeds vaker ramen te lappen op meer dan 8 meter hoogte omdat het gewicht van de ladder en de hoogte niet van deze tijd meer zijn. Ik kom al langer op daken en zie dat dakdekkers steeds meer veiligheidsmaatregelen treffen. Bij lange na nog niet voldoende maar dakrandbeveiliging staat vaker op het dak dan pakweg vijf jaar geleden. Datzelfde geldt ook voor blusapparaten, schoenen en kleding. Niet dakdekken is een levensgevaarlijk beroep maar het werken op hoogte is gevaarlijk. Dakdekkersbedrijven moeten opdrachtgevers en andere bouwpartners aangeven hoe zij met dat risico omgaan. Ze moeten zich bewust zijn van het feit dat het niet aangeven van de risico's gevaar oplevert voor uitvoerenden en het imago van de branche. Een qua veiligheid negatief imago waar andere partijen dankbaar misbruik van kunnen maken.

 

door: Ton Berlee



Deze website wordt mede mogelijk gemaakt door:

Leveranciernaam