Roofs 2007-07-03 Gebruikersellende

In onze vaktijdschriften vind ik vaak schitterende foto’s van tuin-, parkeer- en leefdaken. Op die daken zie je  dezelfde gelukkige recreërende mensen die je ook vaak ziet in de glossy magazines. Natuurlijk zijn dit geen gewone gezinnen of stelletjes, maar zorgvuldig bij elkaar verzamelde mooie fotomodellen.

Mijn ervaring op dit soort daken sluit ook niet aan bij de mooie foto’s; wat ik aantref als wij worden uitgenodigd voor een dakbezoek ziet er vaak heel anders uit. Nu heeft een dakbezoek voor mij, door mijn beroep, meestal geen recreërend maar bijna altijd  een noodzakelijk probleemoplossend daktechnisch karakter. Ik ontmoet er doorgaans geen vrolijk lachende mensen, maar diep teleurgestelde gebouwgebruikers met nog net geen tranen in hun ogen wegens langdurig niet oplosbare lekkageproblemen.

Ook ontmoet ik er gefrustreerde dak- en bouwkundige aannemers die zich in alle bochten wringen om vooral te voorkomen dat ze verantwoordelijk zijn of worden gesteld. Mijn conclusie: er moet iets mis zijn met gebruiksdaken. Op de vele gebruiksdaken waar lekkageonderzoek is verricht, weet ik het zeker: het gaat per definitie mis, waardoor ellende ontstaat welke niet is te overzien.

Hoewel we binnen de dakensector in ontwerp- en uitvoeringsrichtlijnen vastleggen dat er vele zekerheden ingebouwd moeten worden, blijkt de architect, de aannemer of de dakdekker deze in de praktijk gemakkelijk aan de kant te schuiven als geld een rol gaat spelen. Jammer dat de toekomstige gebouwgebruiker (met “gebruikersellende” ervaring) er niet naast zit als er op dergelijke momenten bezuinigd wordt op zekerheden.

Zo werd ik recent gevraagd een openbaar gebruiksdak op een scholencomplex te onderzoeken n.a.v. lekkage. Het dak (3000 m2) was zonder lekkagecompartimenten samengesteld en bestaat uit een dakbedekkingssys­teem van een losliggende kunststof folie op een kunststofschuim isolatieplaat en een PE dampremmende laag. De kunststof dakbedekking was overal bedekt met beton­platen, gietasfalt, tegels, tuindak en een vijver. In het bewuste scholencomplex treedt er op ongeveer 10 plaatsen lekkage op.

U voelt hem aankomen: nadat er voor 50.000 euro onderzoek en herstel door betrokken partijen was uitgevoerd, lekte het nog steeds. Mij werd verteld: “Aan u de uitdaging.” In de inleidende gesprekken met betrokken partijen hebben de dakdekker en aannemer het alleen maar over door vandalisme veroorzaakte lekkage, terwijl de gebouwgebruiker het alleen maar heeft over lekkageoverlast en het plaatsen van emmers - en de eigenaar over niet betalende gebouwgebruikers.

Met zijn allen dus met de hakken in het zand; overigens niet onbegrijpelijk als je kijkt naar de moeite die men zich getroost heeft om de lekkages op te lossen.

De omschrijving van het dak, in relatie tot het openbare gebied, maakt al duidelijk dat de gebouwgebruiker voorlopig in de drup zal zitten. Een niet meer bereikbare dakbaan, onder een betonlaag met gietasfalt en een tuindak, leidt bij tekortkomingen tot niet traceerbare lekkages.

Ik pleit ervoor daken niet zomaar te gebruiken, anders dan waarvoor ze bedacht zijn: het verkrijgen van een duurzame te onderhouden waterdichtheid. De gebruikersellende bij gebruiksdaken blijkt kwadratisch ten opzichte van de daken met een duurzame te onderhouden waterdichtheid.

Als we daken multifunctioneel willen gaan gebruiken, is het wellicht verstandig hiervoor dak- en bouwregelgeving, of nog beter, wetgeving op te stellen. Zowel het ontwerp als de uitvoering moet gecontroleerd tot stand komen om gebouwgebruikers niet op te zadelen met lekkageoverlast.

 

Nic-Jan Bruins



Deze website wordt mede mogelijk gemaakt door:

Leveranciernaam