Roofs 2009-01-03 “Schrijf de kosten maar op de lat”

Weet u, er was een tijd dat we spraken over boter bij de vis. De goede oude tijd, dat je als ondernemer kon zeggen: “Dat maken we even, maar straks als we klaar zijn rekenen we even af.” De klant respecteerde uw opstelling. Hij kreeg een knap stukje werk voor een eerlijke prijs en wist dat hij direct moest aftikken.

Natuurlijk hadden deze ondernemers ook klantjes die het niet zo breed hadden. Betrouwbare lieden, die wel hun diensten nodig hadden maar niet direct konden afrekenen. Ze wisten dat deze klanten direct zouden betalen zodra het geld er zou zijn. Hoewel de vrouw of de boekhouder het er niet altijd mee eens was, leverden ze dit keer in goed vertrouwen en schreven het op de lat. Soms duurde het even, maar hun centjes kwamen altijd, daar konden ze op rekenen. Deze ondernemers konden samen met de klant de betalingcondities regelen. Een kwestie van eerlijk zaken doen in wederzijds vertrouwen.

Hoe anders gaat dat tegenwoordig. Een beetje bedrijf of instelling heeft zijn eigen inkoopvoorwaarden. Ja, je mag leveren wat ze bestellen, maar wel op hun voorwaarden. Alles wordt op voorhand in het voordeel van de koper uitgelegd. Niet alleen wat en wanneer inkoop iets wil hebben, maar ook wanneer zij de rekening willen ontvangen en hoeveel tijd er over het betalen mag worden gedaan. De uitdrukking “wie betaalt, bepaalt” wordt hier tot in het extreme doorgevoerd. Jouw verkoopvoorwaarden en betalingscondities worden bij voorbaat van tafel geveegd.

Menig dakdekker was in het verleden blij met aanvragen van een willekeurige woningbouwvereniging of gemeentelijke instelling, omdat dit redelijke en competente opdrachtgevers waren die altijd goed voor hun geld zijn. Meestal kon bij aanvang van het werk direct de eerste termijn gefactureerd worden die 30 dagen na de factuurdatum  betaald werd. Nu krabt mening dakdekker zich achter de oren als van één deze instanties een aanvraag op de mat ligt en vraagt zich af: “Wil ik onder die voorwaarden wel werken?” Integriteitverklaringen, verklaringen van goed gedrag, uitvoeringstermijnen, boeteclausules voor van alles en nog wat, factuur- en betalingstermijnen en bankgaranties van 10 tot 20 % zijn geen uitzondering meer. Wat u en ik niet kunnen verzinnen, hebben zij inmiddels al standaard in hun inkoopvoorwaarden vastgelegd.

Integriteitverklaringen - daar kan ik mee leven. Al staan sommige vol met tegenstrijdigheden, ik blijf ze met een gerust hart ondertekenen. Verklaringen van goed gedrag is niet echt een probleem, alleen wat vervelend. Want het beperkt je in je planning, omdat die verklaringen jaarlijks moeten worden vernieuwd en je niet van al je personeel een up-to-date verklaring op de plank hebt liggen. Uitvoeringstermijnen worden al wat tricky. De einddatum is vaak heel ver voor het versturen van de aanvraag bepaald. Vervolgens wordt de startdatum slechts op drie weken na aanbesteding gezet. En ziehier: we hebben ineens een “redelijke” uitvoeringsperiode bepaald. De boeteclausules voor te laat opleveren na een veel te krap ingeschatte of organisch ontstane uitvoeringsperiode liegen er soms niet om.

Factuur- en betalingstermijnen worden het liefst lekker groot gemaakt. Grote facturen geven minder administratie en we willen toch minder administratieve lasten ???
Factureren bij start werk - dat kan niet hoor, want we kunnen toch niet betalen als er nog niets is uitgevoerd ? Nee, een factuur van 20 % als 30 % van het werk gereed is, dat mag wel, maar dan wel bij een betalingstermijn van 45, 60 tot wel 90 dagen na akkoord van de uitvoerder, de projectleider en de financieel projectadministrateur, dat is redelijk.  Ja,  toch?

Echt te gek wordt het als ze ons als risicodrager van het project vragen een bankgarantie af te geven. Het is de wereld op zijn kop. Vraag je dan aan de opdrachtgever: ‘waarom zou ik dat moeten doen’, dan krijg je meestal als antwoord dat als er problemen zijn, ze met dat geld de boel kunnen oplossen. Welke problemen men verwacht, is mij nog nooit duidelijk geworden. Verder gaat men er voor het gemak aan voorbij dat 99 % van de aanbestedingen op uitnodiging zijn, waarbij ze zelf alle aanbieders hebben gescreend.

Steeds vaker komen aanvragen met dit soort voorwaarden binnen. En nog steeds blijven dakdekkers onder deze voorwaarden inschrijven. Is er zoveel honger dat men het maar voor lief neemt? Is er bij deze bedrijven zo weinig eergevoel dat ze onder iedere voorwaarde willen blijven leveren? Denken zij dat de uitvoerders en opzichters toch wel hun bonnen blijven uitschrijven als ze het vragen, ondanks de richtlijnen van het bedrijfsbureau?
Waarom houden ze mij dan altijd aan het bestek en ga ik bij zulke aanbestedingen dan wel op mijn bek en moet ik tegen de boekhouding zeggen: “We leveren, maar schrijf de kosten maar op de lat?”



Deze website wordt mede mogelijk gemaakt door:

Leveranciernaam