Roofs 2010-06-03 Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen

Een modewoord, dat sinds enige tijd opgeld doet. Waar je ook komt, welke organisatie je ook bezoekt, overal heeft men het er over. Wij willen, nee wij moeten verantwoord ondernemen. Dus verwachten ze het ook van onze organisatie.

Maar wat is dat dan, dat Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen? Is dat iets aparts? Kan je het uit boekjes leren of moet je daarvoor naar de universiteit? Zet je dat even op papier en ben je dan klaar of moet je dat laten certificeren door KIWA of BDA? Als mijn toeleveranciers Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, doe ik dat dan automatisch ook? Of voldoen wij als bonafide ondernemer, een bedrijf dat al jaren bezig is verantwoord te ondernemen (omdat onverantwoord ondernemen ons geld, klanten, de werkgelegenheid van ons personeel en op den duur het bedrijf kost) automatisch aan de gestelde criteria?

Nee, dat bedoelen ze er niet mee. Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen doe je niet voor je bedrijf, dat doe je voor je omgeving. Je zorgt er als ondernemer voor dat je het milieu ontziet, dat je geen kinderarbeid laat uitvoeren, dat je innoveert zodat in de toekomst alles en iedereen op onze aardkloot het nog beter heeft. Dat is, volgens de mensen die ik spreek en die het menen te weten, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.

Om aan te tonen dat je Maatschappelijk Verantwoord Onderneemt moet je voor deze opdrachtgevers formulieren invullen waarop je verklaart je intensief bezig te houden met de voor hun belangrijke zaken van jouw ondernemerschap. Met dit document, want dat is het dan geworden, kunnen zij een pracht van een bedrijfsrapportage maken. Opgenomen in het bedrijfsprofiel wordt deze vervolgens aan de achterban gepresenteerd en het sluitende bewijs is geleverd: de organisatie gaat uitsluitend met Maatschappelijk Verantwoordelijke Bedrijven in zee. Iedereen blij en trots op het behaalde resultaat en gaat verder met waar men al jaren mee bezig is. Geld verdienen.

“Dat is niet de bedoeling!” hoor ik nu menig lezer roepen. Dat weet ik ook wel. Maar het is de praktijk. Veel tijd, fossiele energie en bomen later hebben we een document geproduceerd dat zo de prullenbak in kan. Ik lieg of bedrieg niet als ik die goed bedoelde formulieren invul, maar als ik dat zou willen is dat geen probleem, want nog nooit heeft iemand onderzoek ingesteld of bewijzen opgevraagd naar aanleiding van onze antwoorden.

Onze dakrollen komen uit de Benelux, Duitsland of Italië, geen gebieden die bol staan van de kinderarbeid. Ook proberen wij het milieu te ontzien door te recyclen, en (anders dan in veel bestekken omschreven staat) systemen te verwerken die eenvoudig van elkaar te scheiden zijn, bewust in te kopen zodat er zo min mogelijk restmaterialen zijn, etc. etc. Oftewel, waar mogelijk ontzien wij het milieu. Ook zijn we druk bezig te innoveren, al laten we dat meestal aan de producenten van de materialen over. Maar we zijn niet te beroerd om daar mede sturing aan te geven - dus ja, we zijn druk met innovaties.

Maar wat doet de opdrachtgever er direct aan? In hoeverre zijn hun woorden zo Maatschappelijk Verantwoord en met wat voor ogen kijken zij naar de maatschappij? Als daar naar wordt gevraagd komen er antwoorden als: We drukken ons papier tegenwoordig tweezijdig, we doen veel per e-mail, etc. - maar liever nog geeft men geen antwoord, want dat kan alleen maar vragen oproepen.

Even iets banaals. Want zeg nou zelf, wat vindt de gemiddelde opdrachtgever ervan als zijn werk onder de inkoopsprijs wordt aangenomen door een collega van ons? Niets, want  “daar vragen wij niet om”, is het antwoord. Maar, beste eiser van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen: jullie doen er bewust en actief aan mee, door onvoorwaardelijk altijd voor de laagste inschrijver te kiezen. Ook al weten jullie dat hij het voor dat geld niet kan maken.

Als jullie het willen, kunnen jullie écht grote sier maken en duidelijk kiezen voor Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Want de maatschappij begint bij jezelf, en juist opdrachtgevers kunnen de keus maken om net als wij bewust in te kopen en het werk te gunnen voor een goede prijs i.p.v. uitsluitend de laagste prijs.

Veel mooie bedrijven zijn naar de knoppen gegaan als gevolg van het motto “How low can you go?” Dit verhaal geldt dus ook voor de duikers in de markt, want zij zijn mede verantwoordelijk voor het in stand houden van dit systeem: zij maken het aantrekkelijk om zonder na te hoeven te denken te blijven kiezen voor de laagste prijs. Zodat de inkopers kunnen blijven pochen en bonussen kunnen innen omdat het zo lekker goedkoop kan.

Theo Wiekeraad



Deze website wordt mede mogelijk gemaakt door:

Leveranciernaam