Roofs 2013-05-03 De Inquisitie anno 2013

Het was in de vorstperiode dat ik werd gebeld met de vraag of ik tijd had voor een gesprek over de dakenbranche met Dhr. K. van het SZW. Buiten was niet veel activiteit dus zei ik: “Komt u dinsdagmorgen maar.” Toen hij binnenkwam liepen de koude rillingen over mijn rug. Hij stelde zich voor als Inspecteur K. van de Inspectie SZW (de nieuwe naam van de Arbeidsinspectie). Maar ik zag  Frans van der Hulst, de inquisiteur-generaal van de Papen uit 1522. Was dit zijn reïncarnatie?

Streng keek hij mij over tafel aan. “Wij moeten eens praten over jullie gedrag, jullie veiligheidsbeleving of het ontbreken daaraan. Waarom sturen dakdekkerbedrijven  hun mannen onbeveiligd het dak op? Waarom??” Ongemakkelijk ging ik verzitten. Was dit een gesprek of een ondervraging? “Hoe kan het dat jullie soort zo vaak in aanraking komt met onze dienst? Groot en klein, Vebidak-lid of niet, KOMO - of VCA gecertificeerd - het maakt niets uit! Jullie zijn hardleers en jullie blijven overtredingen maken! Doen jullie niet aan scholing?”

Zenuwachtig begon ik mij te verontschuldigen. “Ik kan niet voor iedereen spreken natuurlijk, maar wij hebben echt een goed opgeleid team. Onze jongens gaan regelmatig op cursus,” zei ik. Hij lachte schamper. “Zeker van die fancy productcursussen,” zei hij. “Nee! Nee, echte cursussen, kijk maar!” bracht ik gespannen uit. En ik liet hem ons handboek zien met het hoofdstuk Opleidingen. “Dat is leuk,” gromde hij. “Maar waar zijn de bewijzen? Diploma’s wil ik zien! Moet ik jou soms op je blauwe ogen geloven?” Als een speer schoot ik weg. Ik vloog als het ware naar beneden. Weg van die zuiger. Naar de kast met gegevens van de boys.

Binnen een paar minuten trad ik met de personeelsdossiers onder mijn arm de spreekkamer weer binnen. “Moest dat zo lang duren?” sneed het door mijn ziel. Met een laatdunkende blik bekeek hij enkele mappen. “Mooi, dus meneer denkt dat hij alles onder controle heeft? Maar waarom maken jij en je collega dakdekkers er dan zo’n rotzooi van? Laten die directies de uitvoering dan niet controleren?” “Natuurlijk wel,” antwoordde ik licht geagiteerd.  Vervolgens legde ik hem uit hoe de uitvoerders bij ons te werk gingen. Hoe vaak ze op werken kwamen, waarop werd gelet enz. enz…

Maar zijn onbegrip over hoe dakdekkend Nederland met de veiligheid van haar personeel omgaat bleef bestaan. De horror was nog lang niet voorbij, want alles duidde erop dat hij net als Frans van der Hulst in de 16e eeuw bloed moest zien. Mijn bloed, dakdekkersbloed. Weer begon hij te zagen over hoe het mogelijk was dat hij steeds weer gevallen tegenkwam waarbij er door dakdekkers wordt begonnen terwijl de aannemer net de steiger heeft weggehaald. “Hoe denkt ú dat we dit kunnen voorkomen, meneer Wiekeraad­­?” spuugde hij sarcastisch uit. ”U bent toch de expert?” Even was ik van slag. Vroeg hij echt wat ik ervan vond? Dat was mijn kans!

“U zou naar de aannemer kunnen gaan en al het werk van boven naar beneden in een straal van 50 m om de door hem gecreëerde onveilige situatie stilleggen. Op die manier ziet hij in dat het verzamelen van RI&E’s en die daarna in een kast smijten niet voldoende is. Veiligheid is meer dan een papiertje, het is beleid dat je moet uitdragen en handhaven,” reageerde ik. “Ja, maar daar hebben we geen bevoegdheid voor. We kunnen zo’n werk niet hierom stilleggen,” sprak K. timide.   

“En daar ligt nu het probleem. Jullie denken dat wij onze mensen opjutten om onveilig te werken. Dat wij niet willen investeren in veilige arbeidsomstandigheden. Maar jullie willen gewoon niet inzien dat de meeste onveilige handelingen gewoon uit goedheid van de werknemer voortkomen. Even dit of dat doen want anders kost het zoveel tijd, of anders staan al die andere gasten stil. Niet realiserend dat we niet beveiligen omdat er iets gebeurt maar omdat er iets KAN gebeuren.” Alle ergernis kwam er spontaan uit.

Sorry hoor. Maar de ideeën van het SZW zijn zó begin vorige eeuw. Ik ken geen werkgever die zijn mensen bewust het gevaar in stuurt. Niemand, in ieder geval niet die ik ken, wil dat zijn personeel  iets overkomt. En toch blijft men maar een schrikbewind uitoefenen op alles en iedereen die netjes en zo veilig mogelijk zijn brood in de bouw wil verdienen. Ja, het SZW moet misstanden aanpakken, openbaar maken en iedereen laten weten welke bedrijven willens en wetens de boel belazeren. Maar om als de inquisitie alles en iedereen wiens medewerkers niet helemaal volgens de letter van de Arbocatalogus handelen als ketters te benaderen is echt zó 1522, zó Frans van der Hulst.   

Wilt u deze tekst in opgemaakte vorm lezen met foto's, klik dan deze link aan, dan ontvangt u de tekst in een PDF bestand



Deze website wordt mede mogelijk gemaakt door:

Leveranciernaam

Inschrijven nieuwsbrief