(uitgave 00/3 pag 6)
Bitumenprijs bereikt recordhoogte
Een koudefront in de Verenigde Staten, krappe voorraden en productiebeperkingen door de olieproducerende landen deden de prijs van ruwe olie begin dit jaar stijgen naar het hoogste peil in meer dan negen jaar. Een prijsstijging die vanzelfsprekend ook hard aankwam in de bitumenverwerkende industrieën zoals de wegenbouw en bij de producenten van bitumineuze waterdichtingsmembranen, sectoren waar de gemiddelde winstmarges sowieso al zeer klein waren.
Eind 1998 lag de prijs voor een vat ruwe olie van 159 liter nog onder de 10 dollar maar in februari 2000 werd er al meer dan 30 dollar voor neergeteld. Eén van de voornaamste redenen van deze spectaculaire stijging was de beslissing van de olieproducerende landen - of kortweg de OPEC - om hun productie terug te brengen van 27 miljoen vaten naar 23 miljoen vaten per dag. Ook 4 niet-lidstaten waaronder Mexico en Noorwegen besloten dit voorbeeld te volgen. Deze maatregel ging van kracht in maart '99 en zou één jaar duren, maar de olieministers van Iran, Libië en Algerije lieten begin dit jaar al verstaan dat ze de overeenkomst met zes maand willen verlengen.
De OPEC-leden beperkten in de eerste plaats de productie van de zware ruwe aardolie die dankzij haar hoog bitumengehalte het meest geschikt is voor de bitumenproductie. Deze olie is voor hen namelijk minder winstgevend omdat ze niet zo geschikt is voor de productie van lichte producten zoals stookolie en benzine die meer dan 95% uitmaken van de wereldproductie aan olie-eindproducten.
Ook nog andere oorzaken
De huidige prijzenexplosie is echter niet alleen aan deze productiebeperking te wijten. Door de slechte weersomstandigheden in 1998 schoof de uitvoering van heel wat bouwwerken op naar het volgend jaar zodat we in '99 ook nog eens geconfronteerd werden met een onverwacht hogere bitumenvraag. Een hardnekkig koudefront in het noordoosten van de Verenigde Staten - overigens de grootste olieverbruiker ter wereld - deed begin dit jaar ook daar de vraag naar olieproducten nog eens extra toenemen. De situatie is zelfs zo drastisch dat president Clinton aan de alarmbel trok om de olieprijs binnen redelijke marges te houden. Hij vreesde namelijk dat de huidige prijzen de Amerikaanse economie zouden verzwakken en toonde zich zelfs bereid om - indien nodig - de nationale oliereserves van ca. 567 miljoen vaten aan te spreken om de prijs te drukken.
Eind januari daalde onze Europese eenheidsmunt ook nog eens fors tegenover de Amerikaanse dollar en bereikte het laagste peil sinds zijn ontstaan vorig jaar. Aangezien de olieprijs wordt uitgedrukt in dollars zorgt dit als het ware voor een dubbele "olieschok" want als gevolg van de daling van de euro stijgt de olieprijs uitgedrukt in euro of in Belgische frank natuurlijk nog veel meer.
Fluctuaties versus stabiele prijspolitiek
Nog een bijkomend probleem dat zich stelt is de tegenstelling tussen enerzijds de sterke prijsschommelingen in de olie-industrie en anderzijds de overheden die pleiten voor stabiele prijzen op lange termijn. De bitumenproducenten en haar klanten zitten dus tussen twee vuren en worden verplicht maatregelen te nemen om de fluctuaties van de ruwe aardolie en de valutanoteringen op te kunnen vangen. In normale omstandigheden kunnen deze schommelingen tijdig worden doorberekend in de prijs van de eindproducten maar onverwachte prijsexplosies als deze zijn natuurlijk nooit te voorzien.
Einde in zicht?
De toekomst voorspellen kan natuurlijk niemand, maar op het moment dat ik dit artikel schrijf blijken de olieproducerende landen onder internationale druk stilaan hun verzet tegen een productieverhouding op te geven. Door de oliekranen beetje bij beetje weer open te draaien zal het aanbod langzaamaan stijgen en zal de olie- en bitumenprijs weer min of meer onder controle komen. De definitieve beslissing werd echter uitgesteld tot eind maart toen de OPEC-landen in Wenen bijeen kwamen om te praten over het al dan niet handhaven van hun productieplafond. Mexico, dat geen lid is van de OPEC maar het akkoord wel mee heeft ondertekend, had na een bezoek van de Amerikaanse minister van Energie Richardson alvast besloten vanaf 31 maart zijn oliekranen weer open te draaien. Of de rest van de olieproducerende landen dit voorbeeld heeft gevolgd zal ondertussen wel gebleken zijn uit de resultaten van de gesprekken maar gezien de huidige situatie en de internationale druk ga ik er van uit dat een verlenging van het akkoord zeer onwaarschijnlijk zou zijn.
door: ing Guinée G.
Kies hier:
Inhoudsopgave Roof Belgium 2000
Terug naar Roof Belgium