(uitgave 00/6 pag 20)
Kite Aerial Photography
Het dak is vaak het pronkstuk van een gebouw maar spijtig genoeg is er soms maar bitter weinig van te zien. Een luchtfoto zou hier de oplossing kunnen bieden, ware het niet dat het huren van een dure helikopter met fotograaf niet voor iedereen is weggelegd. Een bijzonder interessant en boeiend alternatief is het maken van luchtfoto's met behulp van een camera hangend aan de koord van een vlieger, oftewel Kite Aerial Photography (K.A.P.).
Puur toevallig kwamen wij onlangs in aanraking met deze wel zeer bijzondere vorm van luchtfotografie. Toen ir. Frank Louwers, gedelegeerd bestuurder van dakdichtingsbedrijf Lumco, ons prachtige foto's bezorgde van het dak van het Sea-Ro project te Zeebrugge en ons vertelde dat hij ze zelf had gemaakt waren we niet alleen aangenaam verrast maar tevens enorm geïnteresseerd. Met veel plezier en enthousiasme werden we dan ook uitgenodigd voor een uiterst leerzame demonstratie 'Kite Aerial Photography'. Oorspronkelijk was het de bedoeling om enkel te praten over het maken van luchtfoto's met behulp van vliegers (of "kites" in het Engels), maar het duurde niet lang of we hingen al in de lucht kiekjes te nemen van de omgeving.
De vlieger
Tijdens een roofing congres in Californië ruim 14 jaar geleden kwam Frank Louwers voor het eerst terecht in een grote vliegerwinkel waar hij meteen de microbe te pakken kreeg. Na enige vliegervaring te hebben opgedaan ontdekte hij op een vliegermeeting de mogelijkheid om zijn andere grote passie - de fotografie - te combineren met het vliegeren.
Iedereen heeft in zijn kindertijd al wel eens met een vlieger gespeeld, maar het spreekt voor zich dat men bij fotografietoepassingen gebruik moet maken van het meest stabiele model. Het gebruikte vliegertype hangt dan ook sterk af van de windsituatie. De demonstratie werd gedaan met een groot zeshoekig model (type Sanjo Rokkaku) van ca. 2,3 m hoog. Het zeildoek werd opgespannen rond een aantal zeer flexibele kunststofstokjes. Wanneer er plots een krachtige windstoot tegen deze vlieger aanblaast zal hij niet als een raket de hoogte inschieten omdat de stokjes sterk doorbuigen en het vliegeroppervlak daardoor verkleint. Om comfortabel te kunnen fotograferen moet de vlieger een trekkracht kunnen genereren van 10 à 12 kg maar over het algemeen ligt deze trekkracht veel hoger. De heer Louwers werkt dan ook steeds met een harnas dat wordt aangebracht rond zijn middel om de vlieger comfortabel te kunnen controleren. Ook handschoenen zijn onontbeerlijk om geen snijwonden op te lopen wanneer de sterk opgespannen vliegerlijn door de handen glijdt. "Het is net als bij dakwerken", weet hij ons te vertellen, "Veiligheid boven alles!".
Ophanging van het fototoestel
Oorspronkelijk dacht ik dat het toestel meteen aan de vlieger zou worden bevestigd maar niets is minder waar. Eerst wordt de vlieger opgelaten tot een hoogte waar hij stabiel blijft hangen. Aan zee of in open vlaktes wordt deze hoogte snel bereikt, maar in steden en drukbebouwde omgevingen moet men met de vlieger vaak tot een hoogte van 100 m of zelfs meer laten klimmen.
Het fototoestel wordt bevestigd in een vederlicht carbon frame dat niet in de handel verkrijgbaar is maar door elke K.A.P.-enthousiast zelf gebouwd moet worden. Het door Frank ontworpen frame zit blijkbaar zo knap in elkaar dat na het verschijnen van een artikel in een vliegervakblad een buitenlandse onderneming al een exemplaar heeft besteld. Met behulp van drie kleine servo's en een afstandsbesturing kan de gebruiker van op de grond de camera doen kantelen, rond zijn as doen draaien en de ontspanknop indrukken. Eens de vlieger op stabiele hoogte is wordt het frame, inclusief de camera, met een speciaal ophangsysteem aan de vliegerlijn vastgeknoopt. Dit "Picavet"- systeem, dat ook wel eens elliptische ophanging wordt genoemd, zorgt ervoor dat de camera steeds horizontaal blijft hangen zelfs wanneer de vliegerlijn zich in quasi verticale positie bevindt. Door de ophanging lang genoeg te maken kan ook de schommeling in de dwarsrichting onder controle worden gehouden. Dankzij al deze technieken en inspanningen en door het feit dat Frank Louwers reflexcamera's gebruikt met sluitertijden van 1/1000 tot 1/2000 zijn de foto's scherp genoeg om achteraf serieus uitvergroot te worden.
Richten met behulp van videocamera
Normaal gezien is het Frank die de vlieger bedient en zijn zoon die de camera richt en foto's neemt, maar dankzij het harnas is het ook mogelijk dat slechts één persoon alle handelingen verricht. Wanneer de vlieger zich op zo'n 150 à 200 m van de fotograaf bevindt moet men al over een paar vrij goede ogen beschikken om de stand van het fototoestel te kunnen bepalen. Dit probleem wordt knap omzeild door een aantal voorgeprogrammeerde cameraposities op te slaan in de ultramoderne afstandsbediening. De techniek staat echter niet stil want op het moment van ons gesprek was dhr. Louwers druk aan het experimenteren met een piepklein videocameraatje dat naast het fototoestel wordt gemonteerd en zijn beelden doorzendt naar een kleine ontvanger op de grond zodat de fotograaf zijn camera nog beter kan richten.
Kortom, Kite Aerial Photography is een degelijk en economisch alternatief voor het huren van een helikopter of vliegtuig wanneer men graag luchtfoto's van iets wil maken. Bovendien kan men met deze techniek fotograferen van op zeer lage hoogtes die met een helikopter en zeker met een vliegtuig niet haalbaar zijn. Frank Louwers is één van die zeldzame K.A.P.- fotografen en heeft zijn activiteiten ondergebracht in het bedrijf Altina b.v.b.a. dat U kunt bereiken in Putten 25 te 9940 Sleidinge, fax: 09/357.74.41, e-mail: frank.louwers@altina.cx.
Kies hier:
Inhoudsopgave Roof Belgium 2000
Terug naar Roof Belgium