Zoeken

Roofs 2022-02-23 Zo vader, zo zoon

theo talks

In deze rubriek geeft Theo Wiekeraad zijn mening over de dakenbranche en aanverwante onderwerpen.

Op mijn verjaardag kreeg ik van mijn zoon het boek Jos & Max van Ivo Pakvis (op het moment van schrijven nog niet gelezen). Een paar dagen later toen ik het weer op de tafel zal liggen, moest ik denken aan de oer-Hollandse uitdrukking ‘Zo vader, zo zoon’. Een uitdrukking die zeker opgeld doet voor de dakdekkerij. Niet alleen in de bedrijfsopvolging, maar ook op het dak zien we legio vader-zoon combinaties.

Na meegaan op vakantie blijkt het dak vaak best aantrekkelijk, of bijvoorbeeld een vangnet te zijn. Als de schoolcarrière geen succes blijkt of de eerste 9 tot 5 baantjes toch niet de voldoening geven waar op was gehoopt, blijkt de stap naar het dak voor heel wat jongeren een optie. Ondanks dat moeder klaagde als pa weer vuil of zeiknat thuis was gekomen, vertelde dat het zwaar werk is en je door weer en wind aan de bak moet, besliste de zoons toch voor de dakdekkerij te gaan.

Ook al staat het vak minder in de spotlights dan dat van Jos & Max, zoonlief zal worden gesteund in zijn keuze en geholpen bij het leren van de kneepjes van het vak. Dan maakt het niet uit dat de zoon van Jos in een halve dag net zoveel verdient als welke willekeurige dakdekker dan ook in een jaar, dat weerhoudt deze vaders niet trots te zijn als hun kinderen slagen in hun (dak)carrière. Vaders zijn nu eenmaal vaders, ongeacht of hun kind op de eerste of op de hoogste trede van de salarisladder staat.

Dat ambachten en beroepen van vader op zoon overgaan is van alle tijden. Gelukkig zien we steeds meer vrouwen in traditionele mannenberoepen verschijnen, dus ook in de bouw. Het merendeel in ondersteunende beroepen en kaderfuncties en vooralsnog in mindere mate nog bij de uitvoerende ambachten. Het vak van vader op zoon overgeven wordt dan langzamerhand niet meer zo zelfsprekend.

Ons vakblad Roofs stevende jarenlang af op een combinatie vader-zoon maar is uiteindelijk – heel modern – een vader-dochtercombinatie geworden. En kijk: ons magazine bloeit als nooit te voren. Vrouwen in de dakdekkerij zien we nog sporadisch en eerlijk gezegd zie ik de vader-dochtercombinatie óp het dak nog niet zo snel gebeuren. Van hun vader zullen ze het best mogen, maar dakdekken is fysiek toch wel zwaar. Zo zwaar dat weinig directies, hoe vooruitstrevend sommigen ook zijn, het risico van een vrouw op het dak niet willen en/of durven nemen.

Wel ben ik ervan overtuigd dat directieopvolging door dochters de komende jaren gaat gebeuren. Dit mannen-bastion gaat op dat gebied nog wat beleven. Nog even en we zien de eerste brievenhoofden met Bedrijfsnaam en Dochter(s) verschijnen. Of nog een stapje verder, naar het genderneutrale ‘zo vader, zo kind’. Dat bekt niet zo lekker als ‘zo vader, zo zoon’, maar misschien ligt dat aan het feit dat ik van die laatste er twee heb.

Theo Wiekeraad